مادر صبح با نگاه­هاي نگران فرزندش را راهي كرد و چندين بار پشت سرش گفت؛ خدا به همراهت پسرم! هوا خيلي سرد است كاش مدرسه را تعطيل اعلام مي­كردند. دوباره ادامه داد؛ پسرم جوراب­هاي كلفت بپوش! حتي اگر كفش­هايت تنگ نباشد يك جفت ديگر هم بپوش. هوا خيلي سرد است، راه طولاني هم بايد بروي، پاهايت يخ مي­زند. برو پسرم!

برو خدا به همراهت! تو راه مواظب باش، هوا هنوز تاريك است. مواظب حيوانات وحشي هم باش! در اين فصل گرسنه هستند ممكن است به تو حمله كنند. برو عزيزم! برو جگر گوشه­ي مادر! برو عزيز دل مادر! من همه­ي اميدم به تو است.

پسرك از مادر جدا شد با همان نگاه­هاي مبهم و گرفته­ي مادر. نگاه­هايي كه شايد در دل وحشتي بر مي­انگيخت. شايد آخرين نگاه­هاي او به قامت پسرش بود. دوباره برگشت پيشاني بلند فرزندش را بوسيد و گفت؛ برو ديگر پسرم! مدرسه­ات دير مي­شود. نان و پنيرات يادت نرود، گرسنه شدي حتماً بخور.

او رفت. رفتني كه شايد ديگر برگشتي نداشت و شايد هيچ كس نمي­دانست كه امروز، سرما با چه وحشتي مي­خواهد عزيز دل آنها را به كام خود بكشد. هيچ كس در آن صبح نمي­دانست كه فلك با چه دلتنگي و عجله­اي رخت سپيد بر تن اين نوگل خواهد كشيد.

كوله­پشتي كهنه­اش يخ زده بود. بدنش خم شده بود. شايد از ترس سرما مي­خواسته زمين را در آغوش بگيرد. كسي چه مي­داند شايد اين همان بزرگمردي مي­شد كه زندگي خيلي­ها را تغيير مي­داد و خيلي­ها اميدشان به او بود.

چه آرزوهايي كه مادر براي او نداشت. مادر زجه مي­زد و چهره­ي برف گرفته­ي او را در آغوش مي­گرفت و باز به پيشاني­اش بوسه مي­زد و به آن مي­انديشيد كه به پاره تنش با اين بدن نحيف چرا برف رحم نكرده است؟!

چرا برف با همه­ي سپيدي و نرمي­اش به اين طفلك معصوم رحم نكرده است؟! چرا خنده­هاي كودكانه­اش را خشكانده است؟! چرا ديگر اجازه نداده خنده­هاي معصوم­اش به بار بنشيند؟! مادر براي او آرزوي عروسي داشت، آرزوي عصاي دست شدنش. خيلي آرزوها داشت.

ديگر مادر اشكش هم خشكيده بود. ديگر نفس­اش هم بريده بود، چرا كه نفس­اش زير خروارها خاك نه، برف آرميده بود. آنزمان كه اشك­هاي درد و يخ­زدگي در چشم­هايش خشك شده بود، ظرف از دست مادر در خانه افتاد و شكست و يك آن مادر دلش لرزيد. چي شده؟ چرا پسرم دير كرده؟ چرا اين برف تمامي ندارد؟

و آنزمان طفلك معصوم او با سپيدي بي­امان برف دست و پنجه نرم مي­كرد و در آن سكوت سرد و وحشتناك با آن بارش سنگين برف، با آن سوز بي­رحم، با صداي بلند گريه مي­كرد و مادرش را مي­خواست. كجايي مادر؟ پسرت دارد يخ مي­زند! كجايي پدر؟ كجايي تا ببيني من هيچ پناهي ندارم، جز دستان پينه بسته و زجركشيده­ي تو، دستاني كه شب­ها موهاي سرم را نوازش مي­كرد و دستان يخ­زده­ام را مي­فشرد؟ كجايي پدر كه شب­ها مرا در كنار خود مي­خواباندي و از گذشته­هاي دور و مردانگي­ها مي­گفتي؟ كجايي پدر تا دستان يخ­زده­ام را در ميان دستان گرم و مهربان خودت بگيري و از ميان برف بيرونم بكشي؟

پدر تو كه مي­گفتي جز تو اميدي ندارم! پس كجايي تا ببيني اميدت در حال مردن است؟ پدر تو كه تاب حتي گريه­ي مرا هم نداشتي پس حالا كه دارم مي­ميرم كجايي؟ چرا صدايم را نمي­شنوي؟

و ديگر طفلك معصوم داشت مي­مرد و آنجا هيچ­كس جز برف بي­رحم شاهد تقلاي او براي برگشتن به زندگي نبود. آسمان هم براي حال او مي­گريست و چه گريه­ي تلخي. اين دنياي تاريك و كوچك و بي­رحم جايي براي معصوميت او نداشت و خداوند او را با فرشتگان مهربان­اش به سوي آسمان بلند كرد چرا كه جز او ديگر كسي شاهد زجرش نبود. كسي به فرياد پاكي او نرسيد و او رفت... و چه غريبانه و تنها رفت! چه معصومانه و پاك رفت بي­آنكه كسي خبر دار شود. در يك روز برفي، در سكوتي محض، در دل يك طبيعت سپيد.

آقاي نماينده! اگر بر عهدی که با مردم بسته­اید وفادارید،

پا پيش گذاشته و کاری کنید!

هرچند مرگ امری طبیعی است و دیر یا زود بالاخره همه­ی انسان­ها را به کام خود فرو خواهد برد اما این امر در رابطه با مرگ دو تن از دانش­آموزان روستای چراغلوی ورزقان که در مسیر برگشت به خانه بر اثر سقوط بهمن جان خود را از دست دادند کمی فرق می­کند. آنها روزانه مسیری طولانی را طی می­کردند تا شاید با تحصیل علم و دانش، در آینده خدمتی برای زادگاه و وطن­شان کرده باشند، غافل از اینکه مسئولان و مدیران شهرستان در کمال آرامش و طمانینه بر صندلی­های نرم و راحت خود لم داده و در جلسات به اصطلاح شورای اداری برای آسایش و راحتی شهروندانی چون آنها برنامه­ریزی می­کردند. اما زمانی که خبر سقوط بهمن و مرگ دو دانش­آموز را شنیدند کک­شان نیز نگزید چرا که اگر غیر این بود لااقل برای نجات جان دو انسان هم که شده بود ترک جلسه کرده و دنبال راه و چاره می­گشتند.

این نوشته، دل نوشته­های حقیری است که اینک چاره­ای جز نوشتن ندارد و نوشتن تنها سلاح­اش است هرچند که بي تاثير باشد. اغلب مواردی را که می­خواهم بگویم بارها و بارها از طریق همین تریبون بر زبان رانده­ایم اما افسوس که تاکنون گوشی شنوا برای شنیدن ضجه­ها و فریادهای­مان نیافته­ایم. در چند سال گذشته گاه با زبان خوش و گاه با زبان تند انتقاد، مدام از کم­کاری و ناکارآمدی برخی از مدیران شهرستان سخن گفته­ایم. بارها از نامناسب بودن راه­های روستایی، کمبود امکانات بهداشتی و درمانی، پروازی بودن مدیران و از همه مهمتر بی­کفایتی برخی از آنها گفته و نوشته­ایم اما هیچکدام نتیجه­ای در بر نداشته­اند.

درست است که ما روزنامه­نگاران و نویسندگان در همه­ی زمینه­ها تخصص و مهارت نداریم اما از بس در پای درد دل­ها و آلام مردم از همه­جا بریده­ی شهرستان نشسته­ایم، از بس از کمبودها و نواقصات این منطقه­ی فراموش شده نوشته­ایم اینک از اغلب مدیران و مسئولین شیک­پوش شهرستان بر مشکلات منطقه واقف­تریم. این حرف ادعا نیست چرا که بارها، پیش از آنکه حادثه­ای روی دهد موردی را گوشزد نموده و بر مسئولین مربوطه هشدار داده­ایم اما دریغ از مشاهده کوچک­ترین تحرک و عکس­العملي از سوي آنها.

ما از بس از نبودها و بی­توجهی­ها نوشته و به جای جبران و رفع آنها، تهدید و تحقیر شده­ایم دیگر پوست­مان کلفت شده است، آنقدر کلفت که سرما و گرمای طبیعت را نیز احساس نمی­کنیم. طوری که یکی از دوستان به شوخی می­گفت اگر اینگونه پیشرفت کنیم در چند سال آینده بـرای خـود کس و کاری می­شـویم. اما می­خواهم برای چند صدمین بار هم که شده رک و پوست کنده حرف بزنم، آنقدر رُفته و شُسته که نیازی به تاویل و تفسیر نداشته باشد. بنابراین از نماینده­ی ارشد دولت در شهرستان شروع می­کنم:

آقای فرماندار! مردم این دیار در طول تاریخ هر آنچه در توان داشته­اند در طبق اخلاص گذاشته و تقدیم دین و میهن­شان کرده­اند. ده­ها عالم دینی و دانشمند به عالم اسلام و تشیع تحویل داده­اند. ده­ها تن از فرزندان این منطقه در کسوت سردار و رزمنده جان­شان را تقدیم نظام جمهوری اسلامی نموه­اند و هزاران تن از مردم این منطقه در دوران جنگ از نان شب بچه­هایشان کنار نهاده و به پشت جبهه فرستاده­اند تا کمکی برای پیروزی رزمندگان اسـلام کرده باشند. امـا اینک همین مـردم آنچنان در تنگنا قرار گرفته­اند که حاضرند در بیغوله­های شهرهای بزرگ موطن نموده و به انجام مشاغل کاذب کمر همت ببندند تا شايد بتوانند شکم عائله­شان را سیر کنند.

جناب آقای امیر حقیان! این مردم از مدیران و مسئولین خود توقع زیادی ندارند. آنها به تامین کمترین نیازهایشان قانع­اند. آنها انتظار دارند مدیران و مسئولین شهرستان در وظایف خویش کوتاهی نکنند. آنها انتظار دارند از کمترین امکانات رفاهی و درمانی بهره­مند باشند. آنها خواستار اصلاح راه­های ارتباطی شهرستان هستند. آنها می­خواهند فرزندان­شان در امنیت کامل راهی مدرسه شوند و بی­هیچ خطر و آسیبی به آغوش خانواده برگردند. آنها خواهان آن­اند که دیگر کسی در درمانگاه شهرشان به دلیل نبود پزشک و تجهیزات جان خود را از دست ندهد. آنها انتظار دارند مدیران، خود را تافته­ی جدا بافته از مردم ندانند.

آقای فرماندار! از مدیران­تان بخواهید گوشه چشمی هم به ولی­نعمتان­شان داشته باشند که همه­ی پست و مقام و زندگی­شان را مدیون موجود همین مردم­اند.

جناب امير حقيان! بیایید برای یک بار هم که شده کلاه­مان را قاضی قرار دهیم و منصفانه بر عملکرد خود و مدیران­مان نمره دهیم. بیایید برای شادی روح شهدا و حضرت امام (ره) هم که شده مدافع آرمان­ آن بزرگواران باشیم. مدافع حـق و حقوق محـرومان و مستضعفان. مـدافع  کوخ نشینان و پابرهنگان.آیا این توقع بی­جایی است؟

و اما سخنی چند با نماینده­ی محترم مردم ورزقان و خاروانا در مجلس شورای اسلامی.

جناب آقای مهندس علیزاده! هنوز یک ماه بیشتر از مصاحبه­تان با ماهنامه­ی ما نمی­گذرد، اگر یادتان باشد در پاسخ به سوال بنده که چرا با مدیران ضعیف و ناکارآمد شهرستان مماشات کرده و با آنها برخورد جدی نمی­کنید گفتید که «ما وظیفه­ی عزل و نصب نداریم.» و وقتی اصرار و پافشاری بنده را دیدید ادامه دادید «... در مواردی هم که مشکلات و کمبودها بسیار شدید بوده و به قول شما دیگر جایی برای مماشات نمانده باشد قطعاً بدانید از طریق مدیران ارشد استان و کشور پیگیری نموده و مشکلات را برطرف می­سازم.»

آری برادر! اینک آن زمان فرا رسیده است. دیگر زمانی برای تعلل باقی نمانده است. اگر بر عهدی که با مردم بسته­اید وفادارید پا پیش گذاشته و کاری کنید. مگر تا کی باید مردم محروم و زجر کشیده­ی شهرستان، تاوان ندانم­کاری­ها و کوتاهی مدیران ضعیف و ناکارآمد منطقه را بپردازند. آیا باز بر همان عقیده­ی سابق باقی هستید؟ آیا همچنان بر این باورید که شما صرفاً وظیفه­ی نظارت و قانون­گذاری دارید و بس؟

آقای مهندس! مردم شهرستان از شما بیش از این انتظار دارند. آنـها شما را از جنس خود می­دانند. آنها انتظار دارند شما بهتر درک­شان کنید. آنها از شما می­پرسند آیا باز باید شاهد وقوع حوادث دلخراش و ناگوار مشابه باشند؟ آیا سکوت در برابر این همه ظلم پسنديده است؟

جناب آقای علیزاه! مردم این شهرستان بسیار بزرگوارتر از آنی هستند که من و تو فکرش را می­کنيم. پس بیاییم ما نیز رفتار و کرداری در خور شإن و مقام اینان داشته باشیم.

در پایان از مدیران محترم و وظیفه­شناس استان و شهرستان بویژه نماینده­ی محترم شهرستان در مجلس شورای اسلامی، فرماندار و ریاست محترم دادگستری شهرستان و نیز جناب آقای دادستان انتظار می­رود با تشکیل کمیته­ی حقیقت­یاب نسبت به شناسایی عاملان این حادثه و مجازات آنها اقدام نمایند تا درس عبرتی باشد برای کسانی که در انجام وظایف قانونی خود قصور و کوتاهی می­کنند.     

کدام خطرناک­تر است؛

آنفلوانزای خوکی یا آنفلوانزای سوء مدیریت؟

در یکی از ویژه­نامه­های شهرستانی هفته­نامه­ی «آذر پیام» مطلب جالبی تحت عنوان «کدام خطرناک­تر است؛ آنفلوانزای خوکی یا آنفلوانزای سوء مدیریت؟» چاپ شده بود که بیشتر به حال و هوای شهرستان ورزقان می­خورد. لذا به منظور استفاده­ی شهروندان محترم ورزقانی، مطلب مذکور را با اندک تغییر به حضور تقدیم می­داریم:

در شرایط فعلی که پدیده­ی شوم و مهلک آنفلوانزای خوکی تمام مسائل و رویدادهای جهان را تحت­الشعاع خود قرار داده و هزینه­ها و تلفات جبران­ناپذیری بر جوامع تحمیل نموده است، متاسفانه شاهد شیوع مرض مشابهی با نام «آنفلوانزای سوءمدیریت» در برخی از حوزه­های مدیریتی نیز هستیم. البته این امر چندان نیز تازگی نداشته و تا حدودی مسبوق به سابقه می­باشد.

در این مجال در نظر داریم جهت آشنایی، به بیان برخی تفاوت­ها و شباهت­های بنیادین این مرض مهلک­ با آنفلوانزای خوکی بپردازیم تا شاید قدمی هرچند کوچک در جهت تسهیل نگارش انشاء دانش­آموزان دبستانی برداشته باشیم.

ـ هر دوی این بیماری­ها، ویروسی بوده و ریشه در غرب دارند. سرعت انتشار و سرایت «آنفلوانزای خوکی» تنها چند ساعت بوده و علائم آن سریع مشخص و نمایان می­شود بطوری­که پس از مشاهده­ی اولین فرد مبتلا به این ویروس در مکزیک، در عرض کمتر از 6ماه در اقصی نقاط جهان نیز رویت شده است. ولی «آنفلوانزای سوءمدیریت» یک آفت بوده و بروز علائم آن سال­ها به طول می­انجامد، به عبارت دیگر با گذشت زمان نمایان می­شود.

ـ «آنفلوانزای خوکی» فراگیر بوده و می­تواند تمامی آحاد جامعه را آلوده سازد، ولی «آنفلوانزای سوءمدیریت» فقط در سطوح مدیریتی برخی مدیران قابل سرایت است. البته برخی از مسئولین در مقابل «آنفلوانزای خوکی» واکسینه شده­اند و فقط مبتلا به «آنفلوانزای سوءمدیریت» می­شوند که آن هم نه واکسن دارد و نه چاره و درمان! البته دارد ولی...!

ـ شیوع هر دو بیماری برای یک عده­ی خاص درآمدهای کلان به دنبال دارد اما دود حاصل از هر دو فقط به چشم مردم می­رود و در کل هزینه و تاوان هر دو را مردم می­پردازد. به طور واضح برای برخی از پزشکان، تزریقات­چی­ها و داروخانه­داران که ماه­هاست کسادی بازار را در بحبوحه­ی بحران اقتصادی تجربه نموده­اند تشریف­فرمایی این میهمان ناخوانده ـ آنفلوانزای خوکی ـ صف­های طویل و مشتریان پر چربی به دنبال داشته است.

ـ علائم «آنفلوانزای خوکی» سرفه، عطسه، تهوع، سرگیجه و... می­باشد ولی علائم «آنفلوانزای سوءمدیریت» عقب­ماندگی و شاید عقب نگه­داشته شدگی و توسعه نیافتگی، انباشت مشکلات مردمی، عدم تحقق خواسته­های به حق و قانونی مردم، بدقولی، وعده و وعیدهای سرخرمن و توخالی و.... به توان هزار است.

ـ با توجه با حساسیت «آنفلوانزای خوکی»، جلسات متعدد و طولانی­مدتی برای مبارزه و پیشگیری از سرایت آن تشکیل می­شود، ولی همه­ی مسئولین شهرستانی، استانی و کشوری در برابر بیماری مهلک «آنفلوانزای خوکی» که از سال­ها پیش قابل مشاهده است بی­تفاوت هستند و به جای درمان کامل و زدودن این آفت از طریق انتصاب افراد شایسته و توانمند در برخی پست­های مدیریتی، همگی سعی دارند از مسکّن جابجایی مدیران ضعیف بهره برده و صورت مسئله را به کلی پاک نمایند که این امر نیز هیچ دردی از دردهای بی­شمار جامعه را برطرف نمی­سازد.

ـ «آنفلوانزای خوکی» ترس آنچنانی ندارد و با اندک مراقبت بهداشتی می­توان آن را کنترل و ریشه­کن کرد ولی «آنفلوانزای سوءمدیریت» فوق­العاده خطرناک و مضر است و درمان آن نیاز به آسیب­شناسی دقیق داشته و عزم جدی مسئولان امر را می­طلبد.

به راستی شما قضاوت کنید؛ کدام خطرناک­تر است: آنفلوانزای خوکی یا آنفلوانزای سوء مدیریت؟

اصول معطل قانون اساسی 

قانون اساسی هر کشوری منشور وفاق و اتحاد شهروندان آن است، منشوری که به خاطر حفظ دوام و بقای کشور همه بایستی بدان پایبند و متعهد باشند هرچند که موافق با افکار و اندیشه­هایشان نباشد. سنگینی این تعهد زمانی که پای مصالح و منافع ملی به میان می­آید بیش از پیش احساس می­شود. بنابراین همه­ی شهروندان یک جامعه اعم از مقامات دولتی و توده­های مردم در التزام به اصول قانون اساسی کشورشان مساوی هستند و در صورت قانون­شکنی و عدول هیچ توجیه و بهانه­ای قابل قبول نیست.

قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران بعنوان يكي از مهم‌ترين ميثاق‌هاي ملي براي وحدت و انسجام كشور، منبعث از اصول و قوانین شریعت مبین اسلام است و به جرأت می­توان گفت یکی از کامل­ترین و همه­گیرترین قوانین مدون بشری است. با توجه به پیوندی که ما بین قانون اساسی کشور و مبانی دینی مردم وجود دارد لذا وفاداری و التزام به آن از بدیهی­ترین انتظارات ملت ایران محسوب می­شود. به عبارت دیگر سرپیچی از اصول و مواد آن به نوعی سرپیچی از اصول دینی مردم تلقی می­شود.

هرچند امروزه در نزد همه­ی ملل، سرپیچی از قانون اساسی به امری مذموم و ناپسندیده مبدل شده است و مجریان قانون نیز مجازات و تنبیهاتی برای خاطیان آن در نظر گرفته­اند اما متاسفانه بُعد دیگری از بی­توجهی به قانون اساسی در کشور ما به چشم می­خورد که خاطیانش، خود، مجریان قانون اساسی محسوب می­شوند. تعلل در اجرای برخی اصول قانون اساسی که «اصول معطل مانده­ی قانون اساسی» نام گرفته­اند یکی از مشکلات مبتلابه کشور ماست، با این حال اغلب مردم آگاهی چندانی از چند و چون این اصول ندارند. در این نوشته که به مناسبت دوازدهم آذرماه ـ سالروز تصویب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران ـ تهیه شده، به برخی از این اصول پرداخت شده است:

1. براساس بند سوم اصل سوم قانون اساسی، دولت موظف است همه امکانات خود را به کار گیرد تا آموزش و پروش و تربیت بدنی رایگان برای همه در تمام سطوح و تسهیل و تعمیم آموزش عالی را فراهم آورد.

با اینکه آموزش و پرورش رایگان از همان ابتدای انقلاب برای عموم مردم فراهم است اما تاکنون دولت­ها هیچ تدبیری برای ایجاد ساز و کارهای لازم جهت فراهم آوردن تربیت بدنی رایگان نیندیشیده­اند. و تازه در سال­های اخیر دولت در صدد واگذاری سالن­های ورزشی به بخش خصوصی بر آمده که این مساله تناقض آشکار با اصل سوم قانون اساسی دارد.

2. براساس بند شانزدهم اصل سوم، دولت بایستی سیاست خارجی کشور را براساس معیارهای اسلام، تعهد برادرانه نسبت به همه­ی مسلمانان و حمایت بی­دریغ از مستضعفان جهان تنظیم کند. براساس اصل یکصدو پنجاه و چهارم نیز، جمهوری اسلامی ایران در عین خودداری کامل از هرگونه دخالت در امور داخلی ملت­های دیگر از مبارزه­ی حق طلبانه­ی مستضعفین در برابر مستکبرین در هر نقطه از جهان حمایت می­کند.

ماهیت نهضت بزرگ امام خمینی استبداد و استکبار ستیزی و تلاش در راستای سپردن سرنوشت مردم به دست خودشان است و حمایت از مستضعفان در هر گوشه­ای از جهان که باشند از اصول تغییر ناپذیر این نهضت است. حمایت از مردم مظلوم فلسطین و گروه­های اسلامی و مبارز در جهان نیز در همین راستا انجام می­گیرد. با این حال بعضاً مشاهده می­شود مسائل سیاسی مانع از اجرای کامل این اصل می­شود. اتفاقی که در قضیه­ی مبارزات مسلمانان چچن و سرکوب شدید آنان از سوی دولت کمونیستی روسیه روی داد و متاسفانه صداو سیمای جمهوری اسلامی حتی از انعکاس اخبار آن نیز اجتناب نمود.

3. اصل دهم قانون اساسي می­گوید: «از آنجا كه خانواده واحد بنيادي جامعه اسلامي است، همه قوانين، مقررات و برنامه‌ريزي‌هاي مربوط بايد براي آسان كردن تشكيل خانواده، پاسداري از قداست آن و استواري روابط خانوادگي بر پايه حقوق و اخلاق اسلامي باشد.» با این حال به دلیل عدم تصويب شوراي عالي خانواده در مجلس شوراي اسلامي، تاکنون متولي اصلي بحث شوراي عالي خانواده و كارگروه ملي خانواده در كشور مشخص نشده است.

4. در اصل پانزدهم قانون اساسی، استفاده از زبان­های محلی و قومی و رسانه­های گروهی و تدریس ادبیات آنها در مدارس در کنار زبان فارسی (زبان رسمی کشور) آزاد اعلام شده است، که متاسفانه تاکنون اقدام موثری در این راستا صورت نگرفته است و با توجه به سیطره­ی عظیم رسانه­ها بر زوایای متعدد زندگی مردم، زبان­های محلی و قومی همچنان در حال نابودی و از دست دادن غنای خود هستند.  

5. براساس بند4 اصل بیست و یکم، دولت موظف است نسبت به ایجاد بیمه خاص بیوگان و زنان سالخورده و بی­سرپرست اقدام کند. و اصل بیست و نهم  برخورداری از تامین اجتماعی از نظر بازنشستگی، بیکاری، پیری، از کار افتادگی،... را حقی همگانی می­داند. اصولی که یا اصلاً به اجرا در نیامده­اند مانند بیمه­ی خاص بیوگان و زنان سالخورده و بی­سرپرست. و یا نه تنها نظارت چندانی به اجرای صحیح آن از سوی مجریان قانون انجام نگرفته بلکه با تصویب برخی قوانین خود زمینه را برای تخطی از آن فراهم فراهم نموده­اند. مانند طرح خروج کارگاه­های کوچک از شمول قانون کار و یا باز گذاشتن دست کارفرمایان در انعقاد قراردادهای موقت و کمتر از 90 روزه.

6. براساس اصل بیست و هفتم، تشکیل اجتماعات و راهپیمایی­ها بدون حمل سلاح، به شرط آنکه مخل به مبانی اسلام نباشد، آزاد است. اما در کشور ما تاکنون هیج مجوزی به تجمعات و راهپیمایی­های مخالفان دولت­ داده نشده است و اگر تجمع و راهپیمایی­ای در مخالفت با خط و مشی­ دولت­ها صورت گرفته خارج از مجاری قانونی و بدون مجوز بوده است. بدون شک صدور مجوز راهپیمایی و تجمع به مخالفان از سوء استفاده­ی مخالفان نظام جلوگیری کرده و با توجه به اتخاذ تدابیر امنیتی لازم از سوی نیروهای نظامی و انتظامی از وارد نمودن خسارات به اموال عمومی از سوی افراد خاطی ممانعت خواهد کرد.

7. هرچند اصل یکصدم قانون اساسی که در آن به تشکیل شوراهای ده، بخش، شهر، شهرستان و استان تاکید شده است برای اولین بار در دوره­ی نخست ریاست جمهوری سیدمحمد خاتمی به اجرا در آمد اما به دلایل متعدد این شوراها تاکنون نتوانسته­اند به وظایف ذاتی خویش جامه­ی عمل بپوشانند. اصل یکصدو دوم استانداران، فرمانداران، بخشداران و سایر مقامات کشوری تعیین شده از سوی دولت را ملزم به رعایت تصمیمات شوراها در حدود اختیارات شوراها می­داند. الزامی که از سوی مقامات دولتی به کلی به بوته­ی فراموشی سپرده شده است. 

8. براساس اصل یکصدو چهل و یکم رییس جمهور، معاونان رییس جمهور، وزیران و کارمندان دولت نمی­توانند بیش از یک شغل دولتی داشته باشند. اما مدیران زیادی در کشور وجود دارند که علیرغم تاکیدات مسئولین مربوطه هنوز هم چند شغله هستند.

«ایکی قاپیلار» یا «دو دری»!!؟؟؟

تغییر اسامی شهرها، روستاها، اماکن و محلات در آذربایجان سابقه­ای یکصد ساله دارد. این جریان­ که از آغاز قرن حاضر و با روی کار آمدن رژیم شوونیستی پهلوی به بهانه­ی ایجاد وحدت ملی به راه افتاده بود با پیروزی انقلاب اسلامی متوقف گردید. هرچند در سی سال گذشته هر از چندگاهی شاهد برخی اقدامات مشابه بوده­ایم اما به جرأت می­توان گفت این تفکر نژادپرستانه، دیگر تمام پایگاه­های دولتی خود را از دست داده است. با همه­ی این اوصاف هنوز در لایه­های مختلف جامعه، افراد و چهره­هایی هستند که خواسته و ناخواسته از به کار بردن اسامی اماکن و مناطق ترکی ابا دارند، لذا ترجیح می­دهند به جای اسامی و واژه­های ترکی از معادل فارسی آن استفاده کنند.

روزنامه­ی اطلاعات در شماره­ی امروز (یکشنبه17 آبان) خود با چاپ سخنان رییس سازمان میراث فرهنگی و گردشگری آذربایجان­شرقی در خصوص بازسازی سرای «ایکی قاپیلار» بازار تبریز آورده است: مرمت و بازسازی سرای «دو دری» (ایکی قاپیلار) بازار تبریز بزودی آغاز می­شود.

هرچند معادل کلمه­ی «ایکی قاپیلار» در فارسی همان « دو دری» و یا «دو درها» است اما بایستی توجه نمود تغییر اسامی اَعلام به هیچ عذر و بهانه­ای جایز نیست چرا که اسامی اماکن، بناها، مناطق جغرافیایی و اشخاص بیانگر فرهنگ، تاریخ، زبان و در یک کلام هویت یک ملت است و تغییرشان خیانت به آن ملت تلقی می­شود.

در هر حال امیدواریم دست­اندرکاران این روزنامه بویژه خبرنگارانش پاسخ قانع کننده­ای به افکار عمومی جامعه و خوانندگان ترک­زبان خود داشته باشند.

قارا توپراغا جیجیکله­نیرم

نقدی بر یک شعر میرزا محمد بخشی

جعفر پوررضوی: گاهاً به این خاک سیاه حسودیم می­شود. آخر این خاک با تمام سردی و سیاهی­اش که مثل ما آدم­ها نیست، وقتی چیزی را به دست می­آورد دیگر سخت بتوان از آن جدایش کرد، و هر چه یافته­اش باارزش­تر، جدا کردنش سخت­تر و محال­تر. اگر لحظه­ای به صدای کلنگ­های سونگون گوش فرادهی و ببینی چگونه آهن و سنگ در هم می­آویزند، شاید با من هم­عقیده شوی. می­بینی که سخت است جدا کردن مس از سنگ و خاک و طلا از آن هم سخت­تر. چه طلاهایی که این خاک با خود دارد. فقط این نیست. حسودی­ام می­شود، آخر این خاک شهریار دارد، شمس و مولانا دارد، ستارخان و باقرخان دارد، پرفسور ذهتابی و نباتی و فضولی را دارد و این اواخر هم که استاد محمد بخشی را به گنجینه­ی باارزش­اش افزود.

پاسخی به اظهارات اخیر نماينده آذربايجان­شرقي در شوراي عالي استان­ها

اخيراً آقاي شهبازيان نماينده محترم آذربايجان­شرقي در شوراي عالي استان­ها، طي سخناني با اشاره به وجود برخي تناقضات در بحث‌‌ تقسيمات كشوري گفته­اند:«در شهري به نام شهرستان ورزقان با 30هزار نفر، يك نماينده دارد ولي شهرستان اهر و هريس كه بيش از 300 هزار نفر جمعيت دارد داراي يك نماينده است كه اميدواريم با عنايت ويژه­ی مسئولان كشوري و تجديدنظر در تقسيمات جديد، حوزه­ی انتخابيه­ی اهر و هريس داراي نماينده‌اي مستقل شوند.» (خبرگزاری فارس ـ 16/07/88)

در اينكه تفكيك حوزه­هاي انتخابيه­ي شهرستان­هاي اهر و هريس با عنايت به جمعيت و وسعت اين منطقه امري لازم و ضروريست هيچ شك و شبهه­اي وجود ندارد و انتظار مي­رود مسئولين محترم مربوطه، تحقق اين خواسته و انتظار مهم مردم منطقه را در اولويت برنامه­هاي خويش قرار دهند. اما آنچه كه در اين ميان تعجب و حيرت ما و شهروندان فهيم شهرستان ورزقان را برانگيخته اين است كه اولاً نماينده محترم استان در شوراي عالي استان­ها با استناد به كدام منبع، آمار شهرستان 50 هزار نفري شهرستان ورزقان را به نصف تقليل مي­دهند و ثانياً حتي اگر جمعيت شهرستان ورزقان را همانطوري كه آقاي شهبازيان فرموده­اند 30 هزار نفر فرض كنيم باز سوال اينجاست؛ براي طرح موضوع تفكيك حوزه­ي انتخابيه دو شهرستان مستقل از همديگر كه بي­شك حق مسلم و بديهي شهروندان اهر و هريس است چرا بايستي پاي يك شهرستان ديگر را به ميان آورد؟ آيا برخورداري شهرستان ورزقان از كرسي نمايندگي مستقل در مجلس شوراي اسلامي منافي با موضوع تفكيك حوزه­ي انتخابيه­ي ديگر شهرستان­هاي استان است؟ و يا اينكه تنها مشكل موجود و باقيمانده در تفكيك حوزه انتخابيه اين دو شهرستان، ورزقان است و بس!؟

برادر بزرگوار! در اينكه تقسيمات جغرافيايي استان­ها و شهرستان­هاي كشور داراي نقصان است ما نيز با شما هم عقيده­ايم ولي انتظار داريم به جاي ايجاد تنش و التهاب ما بين شهروندان سه شهرستان همجوار، از حق طبيعي مردم شهرستان­هاي اهر و هريس با استناد به جمعيت، وسعت و محروميت اين دو شهرستان دفاع كنيد و اتحاد و همگرايي شهروندان اين منطقه را بر منافع شخصي و آني خود و يك عده­ي ديگر ترجيح دهيد.

نقي نصيري/رييس شوراي اسلامي شهر ورزقان

«اووچو ماحمید» و «سیرلی دولچا» تورکجه دیلینده یازیلمیش بیر اوشاق کیتابی­نین آدی­دیر. بو کؤچورمه کیتاب، بئش مین تیراژدا تبریزین «فخرآذر» انتشاراتی طرفیندن یایینلانیب. بو 16 صحیفه­لیک کیتاب­دا ایکی اوشاق ناغیلی توپلانیب.

کیتابی تهیه ائتمک اوچون بو عونوان­لارا باش وورا بیلرسیز:

۱.تبریز: اختر، ارک و سعادت انتشاراتی

۲.تهران: اندیشه نو انتشاراتی

۳.کرج: پینار انتشاراتی

۴.ورزقان: عمومو کیتابخانا

 احمد حسن­نژاد ـ 9276 911 0914

پسیانِ ما

کوچک که بودم* یک همکلاسی داشتم به اسم «محمد پسیان». پدرش نصرت خان نام داشت. می­گفتند خانزاده هستند و اصالت­شان به ارباب­های سهرون** می­رسد. اما ما چون نشانی از شوکت و جلال خان و ارباب­زادگی در نصرت خان و خانواده­اش نمی­یافتیم، باورش نمی­کردیم. رابطه­ی من و محمد خوب بود. پشت یک میز و صندلی می­نشستیم. هیکل­اش درشت بود. هر زمان فوتبال بازی می­کردیم بچه­ها از رو در رو شدن با وی در هراس بودند. با همه­ی این اوصاف، «محمد پسیان» بسیار آرام بود. آزارش به کسی نمی­رسید. بزرگتر که شدیم در کتاب­های تاریخ با یک پسیان دیگر آشنا شدیم؛ «کلنل محمدتقی خان پسیان». هر وقت در بین بچه­ها از کلنل پسیان سخنی به میان می­آمد، «محمد پسیان» سینه جلو داده و با افتخار تمام می­گفت که کلنل از عموزادگان ایشان است. ولی گوش ما به حرف­های محمد بدهکار نبود. از این گوش می­گرفتیم و مزاح کنان از آن یکی بیرون می­دادیم. روزها گذشت تا اینکه یکی از خاندان پسیان­ها در تبریز درگذشت. در اعلامیه­ی مرحوم، از کلنل محمدتقی خان پسیان بعنوان عموزاده­ی ایشان یاد شده بود. پدر محمد پسیان «ما» نیز عزادار شد. در مراسم ترحیم حضور یافت و جامه­ی سیاه بر تن کرد. این بار دیگر در اینکه محمد ما خانزاده هستند شکی نداشتم. گویی این سرنوشت پسیان­هاست که گمنام زندگی کنند و گمنام بمیرند.

غرض از این همه سفسطه بافی­ها رسیدن به این نقطه است که در بین مبارزان معاصر ایران بویژه آذربایجان، شاید گمنام­تر از کلنل محمدتقی خان پسیان و سیدحسن شریف­زاده کسی را نتوان یافت. همان­هایی که یکی از بزرگترین تئوریسین­های فکری، سیاسی مشروطیت به حساب می­آید و آن دیگری در برهه­ای از تاریخ که استخوان­های مشروطه و آزادیخواهی زیر چکمه­های استبداد رضاشاهی خرد می­شد قد برافراشت و جان در طبق اخلاص نهاد تا بار دیگر ندای آزادی را بر بلندای ایران زمین به اهتزاز در آورد.

روحشان شاد و راهشان پر رهرو باد!

**سهرون یکی از روستاهای دهستان ارزیل بخش خاروانا از توابع شهرستان ورزقان است. در سال­های اخیر بخش اعظمی از سکنه­ی این روستا همچون دیگر دهات شهرستان ورزقان به شهرهای تبریز و مرند مهاجرت کرده اند.

انتشار کتاب «ورزقان و خاروانا در پس کوچه­های تاریخ آذربایجان»

 کتاب «ورزقان و خاروانا در پس کوچه­های تاریخ آذربایجان» اثر فردین الهیاری در پیشخوان کتابفروشی­های استان قرار گرفت.

نویسنده در این کتاب 180 صفحه­ای که 16 صفحه­ی آن را تصاویر مربوط به آثار تاریخی و مناظر گردشگری شهرستان ورزقان تشکیل می­دهد به تاریخ، فرهنگ و زبان ساکنان این بخش از آذربایجان عزیز پرداخته است.

کتاب «ورزقان و خاروانا در پس کوچه­های تاریخ آذربایجان» هرچند اولین کتاب منتشر شده در رابطه با تاریخ و گذشته­ی ورزقان نیست اما به جرأت می توان گفت بهترین و کاملترین آنهاست.

ضمن عرض تبریک خدمت مردم فرهنگ دوست قره­داغ بویژه محضر دوست بسیار بزرگوارم آقای فردین الهیاری به مناسبت انتشار کتاب ارزشمند «ورزقان و خاروانا در پس کوچه­های تاریخ آذربایجان»، کلیه علاقمندان به تاریخ و گذشته آذربایجان بویژه دانشجویان، فرهنگیان، اصحاب قلم و نویسندگان منطقه را به مطالعه­ی این کتاب گرانسنگ توصیه می­کنم.