سفر به آبشار گولآخیر
سعداله آریافر: به همت شبکهی بسیار وزین و محترم سهند ـ آن هم در هواشناسی بخش خبری ساعت 23 که ظاهراً به 22 آمده ـ اهل منزل از وجود منطقهی توریستی و گردشگری «گولآخیر»1در منطقهی ورزقان آگاه شدند. شعارهای حمایت از توریسم و گردشگری، ایرانگردی، ارسبارانگردی و... در منزل آغاز شد و ما که در کم آوردن در این گونه مواقع، کم و کسری نداریم رضایت دادیم که یک روز جمعه به اتفاق اهل و عیال به این منطقه عازم شویم.
روز موعود فرا رسید. بار و بندیل بستیم و قصد گولآخیر کردیم. از شهر ورزقان که گذشتیم در مسیر خاروانا به راه پرپیچ و خم و باریکی رسیدیم که به همت دولتهای سازندگی، اصلاحات و مهرورز تا روستای «ارزیل» آسفالتریزی شده بود. از این روستا که گذشتیم به یک راه بسیار باریک سنگلاخی رسیدیم تا آنجا که شک کردیم شاید راه را اشتباهی آمدهایم، چون آن راه نمیتوانست به گولآخیر ختم شود و شایستهی آن همه تعریف و تمجید گردشگرانه باشد. از پیرزنی راه را پرسیدیم که ایشان هم تایید کردند. بالاخره با کمی تا قسمتی نق و نوق که بر سر اهل منزل کردیم از سنگلاخ به سلامتی عبور کردیم و رسیدیم به یک راه سربالایی از خاک رس که خدا میداند اگر باران میبارید چگونه از مهلکه برون میرفتیم. در نهایت به مکانی رسیدیم که جوانی قبض به دست، جلوی ماشین ایستاد و شمارهی آن را نوشت و قبض را به دستمان داد و 500 تومان طلب کرد. به قبض نگاه کردیم مهر «شورای اسلامی روستای گولآخیر» را دیدیم و فیالفور مبلغ درخواستی را پرداخت کردیم و خدا را شاکر شدیم که این روستا به یمن آبشارش، اقتصاد گردشگری هم دارد. کمی که بالاتر رفتیم هموطنان گردشگر بسیاری را با ماشینهای پلاک ایران ـ 15 مشاهده کردیم که متوجه شدیم همگی اهل تبریزند که الحق و الانصاف مثل کف دست، وجب به وجب مناطق گردشگری استانمان را میشناسند و همه جا در اکثریت هستند. خلاصه با زحمت فراوان برای ماشین جایی پیدا کردیم و تعجب نمودیم که برای این کار چرا مبلغی طلب نکردند! خواستیم بساطمان را در کنار باغی بگسترانیم که مردی محترم آمد و مبلغ گزافی برای نشستن ما طلب کرد که البته این هم به یمن توریستی بودن منطقه است که درآمد ایجاد کرده است! با اهل و عیال به درهای سرازیر شدیم تا به آبشار رسیدیم. واقعاً جای بسیار باصفا و دیدنی بود. بسیار دیدنیتر از سایر آبشارهای استانمان، ولی امکانات در حد صفر!
گشت وگذارمان که تمام شد همراه با اهل منزل قصد اهر کردیم ولی با سوالات بسیاری که ذهنمان را مشغول کرده است: راه روستای گلآخیر با وجود این همه علاقمند و گردشگر چرا بهسازی نمیشود؟ چرا امکانات گردشگری در این منطقه ایجاد نمیشود تا ضمن اشتغال سالم برای اهالی روستا، گردشگران را نیز راضی بدارد؟ با وجود این همه مناطق گردشگری چرا سازمان میراث فرهنگی و گردشگری استان، در تاسیس اداره میراث فرهنگی و گردشگری در این منطقه تعلل میکند؟ و هزاران چرای دیگر که پاسخ نیافتن برای آنها شیرینی سفر را به کاممان تلخ نمود!
منبع: دو هفتهنامه گویا
1. نام اصلی این روستا «گورئییل» (güreyil) است که امروزه در اسناد فارسی بصورت «گلآخور» ثبت میشود. در اسناد قدیمیتر نام این روستا به شکل «کورهخیل» هم ذکر شده است. اما با عنایت به وجود آبشار خروشان در پایین دست این روستا به نظر میرسد نام اصلی روستا «گور آخیر» (gur axır) بوده که با گذشت زمان به شکل امروزی درآمده است.
نکته قابل ذکر دیگر در خصوص این روستا، نام محلی آبشار است. اهالی روستاهای ارزیل و گلآخور همه آن را با نام «چیرنا» (çırna) میشناسند و به جرأت میتوان گفت استعمال کلمهی آبشار در این مورد، قدمتی کمتر از یک دهه دارد.
