مازار

ننگ سکوت

مسلمانان چین طی دو هفته­ی گذشته به جرم گناه نکرده­شان کف خیابان­ها را سیراب کردند بدون اینکه مسئولین و دولتمردان نظام جمهوری اسلامی جیک­شان در بیاید. این سکوت معنادار، یادآور سکوت سال­های گذشته است، سکوتی که علیرغم گذشت سالها، هنوز شکسته نشده است. سکوت کشتار صدها هزار تن از مسلمانان چچن توسط روس­ها. سکوت کشتار و آوارگی هزاران زن و کودک مظلوم قره­باغ.

سیاست­، دین را به قدری تنزّل می­دهد، به قدری از درون می­پوساند که روزی چون درخت موریانه­زده بر زمین می­غلطد بی­آنکه خبر کند. و همین دین سیاست­زده به قدری تساهل و تسامح به خرج می­دهد که بعضاً صدای نزدیکترین یاران و حامیانش را نیز در می­آورد.

روزهاست بخش اعظم اخبار صدا و سیمای کشورمان را خبرهای مربوط به قتل خانم محجبه­ی مصری توسط یک نژادپرست آلمانی تشکیل می­دهد، این درحالیست که کوچکترین خبری در خصوص قتل­عام نزدیک به 200 مسلمان چینی از همین رسانه درز نکرده است. باز خدا اموات برخی از مجتهدین را بیامرزد که بیانیه­هایشان صدا و سیما را مجبور کرد بعد از دو هفته، بصورت اجمالی هم که شده اشاره­ای به این فجایع داشته باشند.

به هر حال در مکتب اسلام، سکوت در برابر ظلم به مثابه­ی مشارکت در آن محسوب می­شود و مطمئناً سکوت دولتمردان کشورمان در برابر کشتار مسلمانان چین نیز مصداق کامل مشارکت در آن خواهد بود. البته ننگ این سکوت­ها کمتر از ننگ عهدنامه­های ترکمنچای و گلستان نیست. همچنانچه بعد از گذشت دو قرن، هنوز ننگ این دو عهدنامه از کارنامه­ی قاجار پاک نشده است بدون شک، ننگ سکوت مصلحتی نقش بسته بر پیشانی دولتمردان کشورمان نیز سالها بر جای خواهد ماند.