دهستان ارزيل و مشكلي به نام عدم اعطاي مجوز چاهعميق!
احمد حسن نژادـ چرا مجوز حفر چاه عميق و يا پمپاژ آب به روستاهاي بخش خاروانا بويژه دهستان ارزيل داده نميشود؟ اين مهمترين سوال اهالي و به نوعي دغدغهي اغلب زارعان و كشاورزان اين منطقه است.
بخش خاروانا به لحاظ برخورداري از آبهاي سطحي يكي از مناطق غني كشور محسوب ميشود و جريان رودخانهي پرآب و دائمي گويچاي با سرشاخههاي مهمي چون گورئييل چايي، طرزم چايي، ايري چايي، انديرگان چايي، مرزآباد چايي و جوشون چايي خود گواه و شاهد اين ادعاست. گوي چاي بعد از مشروب كردن اراضي و باغات حاشيهي خود و گذر از مقابل بقعهي سيدمحمدآقاي نوجهمهر خود را به آغوش آراز رسانده و در معيت اين رودخانهي خروشان راهي درياي خزر ميشود. از چند سال پيش نيز احداث سد حاجيلار بر روي اين رودخانه آغاز شده است تا در آينده آب مورد نياز مجتمع مس سونگون، اراضي كشاورزي دشت ورزقان و شايد هم اراضي كشاورزي دشت ليلاب و خاروانا را تامين نمايد.
از سوي ديگر موقعيت بخش خاروانا به گونهايست كه اغلب اراضي حاصلخيز و قابل كشت آن نميتوانند از آبهاي جاري منطقه استفاده نمايند، لذا زراعت و كشاورزي اين بخش، بيشتر بصورت ديم انجام ميگيرد. تنها راه و چارهي تبديل اراضي ديم منطقه به آبي نيز حفر چاههاي عميق و ايجاد تاسيسات پمپاژ آب است.
اما مشكل اساسي اينجاست كه نه مجوز حفر چاه عميق به كشاورزان اين بخش داده ميشود و نه اجازهي ايجاد تاسيسات پمپاژ آب. دليل و بهانهي مسئولين سازمان آب منطقهاي استان در عدم اعطاي مجوز نيز احداث سد حاجيلار در پايين دست اين رودخانه از يكسو و واقع شدن اين منطقه در حوزهي درياچهي اروميه از لحاظ آبهاي زيرسطحي از سوي ديگر است. اما سوال كشاورزان منطقه از مسئولان اين است اگر قرار بر عدم اعطاي مجوز حفر چاه عميق در حوضهي آبريز درياچهي اروميه است، پس چرا در شهرستانهاي مرند، شبستر، تبريز، آذرشهر، اسكو و دههاي شهرستان ديگر واقع در استانهاي آذربايجانشرقي و غربي اين مهم رعايت نميشود؟ و چرا از احداث دهها سد در حال احداث بر روي رودخانههاي حوضهي اين درياچه ممانعت نميشود؟ و نيز اگر قرار است آبهاي جاري منطقه در زمينهي آبياري اراضي كشاورزي به كار گرفته شود، اراضي كدام منطقه در اولويت است؟ اراضي موجود در حاشيهي رودخانه يا اراضي دوردست؟ اگر بخش ورزقان نيازمند آب كشاورزيست پس چرا آبهاي جاري اين بخش از طريق سد ستارخان به شهرستان اهر منتقل ميشود؟
گذشته از همهي اينها، ميدانيم كه بخش خاروانا به جهت محروميت حاكم بر آن يكي از مناطق مهاجرفرست استان به شمار ميرود و در صورت عدم اتخاذ تدابير اصولي از سوي مسئولين، اندك جمعيت باقيمانده نيز به ناچار تا چند سال آينده بايستي منطقه را ترك كنند. سوال مهم ديگر اين است؛ اگر قرار است بخشي از آب موردنياز مجتمع مس سونگون از سدحاجيلار تامين شود، مجتمع مس سونگون چند درصد از فرصتهاي شغلي پديد آمده را به اهالي بخش خاروانا تخصيص خواهد داد؟ آيا مردم بخش خاروانا حق ندارند در قبال بيكاري ناشي از انتقال آبهاي جاري منطقه به مجتمع سونگون و بخش مركزي ورزقان و عدم اعطاي مجوز حفر چاه عميق و پمپاژ آب، حداقل انتظارات را از مسئولان داشته باشند؟
